Μεσιέ Μινιμάλ | Πάστα Φλώρα

Ok, είμαι σίγουρος ότι θα ακουστεί περίεργο, αλλά υπάρχει κάτι που μου αρέσει στον Μεσιέ Μινιμάλ.

Ξέρω ότι δεν είναι η φάτσα του: μου θυμίζει περισσότερο Βαλκάνιο DJ, τον φαντάζομαι να παίζει μουσική σε ιδρωμένα, βρώμικα club πίνοντας red bull, περιτριγυρισμένος από γυναίκες με χαμηλή αυτοεκτίμηση και αποσπώμενο μπούστο.

Αλλά ούτε και η φωνή του: μετά από χρόνια ακρόασης μουσικής με υψηλή περιεκτικότητα τεστοστερόνης, μου είναι άλλωστε δύσκολο να ταυτιστώ με κάποιον που μπορεί να τραβήξει τόσο πολύ τις λέξεις ¨όμορφη¨ και ¨χθες¨.

Αμφιβάλλω επίσης αν είναι οι στίχοι του. Ιδού:¨Χάρισε μου μια καρδιά/Θα της μάθω να χτυπά/Θα την παίρνω σινεμά/Στην Πάστα Φλώρα μέχρι αργά¨.

Νομίζω ότι δεν είναι ούτε το εξώφυλλο του Πάστα Φλώρα: Δεν έχει ούτε ένα από τα αντικείμενα που θεωρώ must σε ένα εξώφυλλο δίσκου. Αν εξαιρέσουμε το μπαλόνι.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν ξέρω τι διάολο είχα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο. Τι δουλειά έχω με γλυκανάλατη pop, μπλιμπλίκια από άλλες εποχές, ελληνικό στίχο; Σκατά. Ίσως το airplay του Best να έχει μπει για τα καλά στο κεφάλι μου, ίσως να ψάχνω υποσυνείδητα τον αντικαταστάτη της Μόνικα για να σταματήσουν επιτέλους να μας τα πρήζουν, ίσως απλά να αρχίζω να μεγαλώνω επικίνδυνα, ίσως και να μην είμαι και πολύ στα πάνω μου τελευταία, ίσως ο τύπος με κάποιο τρόπο να χτύπησε ένα νεύρο που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει.

Όπως και να΄χει, μόλις συνειδητοποίησα ότι τα κομμάτια πριν και μετά το ¨Call Girl¨ στο mp3 player μου είναι το ¨Self vs Self¨ των Pendulum και το ¨Forsaker¨ των Katatonia. Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.