Crack Hitler

Tο ξέρεις ότι στην θέση του planB χτίζεται μια πολυκατοικία;
Αλήθεια; Όχι δεν το ήξερα, έχω καιρό να περάσω από εκεί.

Την όλη φάση με τους “Pure” την σκέφτεσαι όπως σκεφτόμαστε για παράδειγμα τα εφηβικά μας χρόνια; Νοσταλγία από την μία, απανωτές δόσεις μιζέριας από την άλλη;
Δεν θα έλεγα ακριβώς νοσταλγία, ούτως ή άλλως η έννοια της «νοσταλγίας» εγκυμονεί «κινδύνους», καθώς μπορεί να σε κρατήσει κολλημένο με καταστάσεις που καλώς ή κακώς έχουν λήξει. Σίγουρα έχω κρατήσει τις καλές στιγμές από τους Pure, που ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες από όσες οι δυσάρεστες, για όσο καιρό διήρκησε η φάση. Περισσότερο μου λείπει, μάλλον εξαιτίας της έλλειψης χρόνου, η προσωπική επαφή με κάποιους ανθρώπους από το team, με τους οποίους είχαμε δεθεί τότε.

Ξέρω αρκετά άτομα που η τελευταία φορά που διασκέδασαν ήταν στο planB. To θεωρείς υπερβολικό αυτό;
Σεβαστό αλλά, ναι, μάλλον είναι υπερβολικό αυτό…

Η σημερινή νυχτερινή διασκέδαση (αυτού του ύφους) σε απασχολεί καθόλου; Ξεχωρίζεις κάποιο μέρος;
Δεν με απασχολεί με την έννοια του clubbing, γιατί έχω σταματήσει εδώ και κάμποσα χρόνια να πηγαίνω σε μεγάλους χώρους. Προτιμώ τα πιο μικρά και ζεστά μπαράκια, που παίζουν jazz, blues και soul funk. Πηγαίνω συνήθως στα μπαρ τα οποία παίζω ως dj, δηλαδή στο Toyκαι στο Low Profile. Δεν το λέω για να «ευλογήσω τα γένια μου», εξάλλου και στους δύο αυτούς χώρους υπήρξα πρώτα θαμώνας και μετά dj. Μου αρέσει επίσης ένα άλλο μπαρ αναλόγου ύφους που λέγεται «Γκοντό» (όπως ο ήρωας του Μπέκετ) και κάποια κλασσικά ποτάδικα όπως το Jazz in Jazz και το Au Revoir. Επίσης ως συναυλιακός χώρος μου αρέσει πολύ το Upstairs του Guru. Για να πω την αλήθεια μου έχει λείψει ένα πραγματικά καλό και κατά προτίμηση μικρό ροκ μπαρ-στέκι, όσες φορές έχει τύχει να βρεθώ σε κάποιο από τα λίγα εναπομείναντα ροκ μπαρ δεν θα’λεγα ότι ικανοποιήθηκα από τις μουσικές. Δεν έχω τσεκάρει πάντως το καινούριο Closer, που παραδοσιακά έπαιζε καλά…

Θυμάμαι 3 χαρακτηριστικά πράγματα από τα party των Pure.To “Amazing Spiderman” στο προτζέκτορα, το «p» και τις 80’s υπερβολές κοντά στις 5 το πρωί. Εσύ;
Τις 80’ς υπερβολές μάλλον θα’ θελα να τις ξεχάσω, καθώς ποτέ δεν συμπάθησα την ποπ και εν γένει την αισθητική του 80. Γενικά, επικρατεί μια «θολούρα» στο μυαλό μου από τις βραδιές των Pure. Από όλα τα party μου έχει μείνει περισσότερο ένα αφιέρωμα στο Μουντιάλ, μάλλον το 2000, όπου παίζαμε ύμνους ομάδων και ο προτζέκτορας πρόβαλλε ποδοσφαιρικά στιγμιότυπα. Επίσης, όλα τα party στην Αντίπαρο. Μεγάλος χαβαλές και μεγάλο καφριλίκι…

Σαν άλλος Rob Gordon από το «High Fidelity» θέλω να μου περιγράψεις την πιο «καμένη» σου βραδιά ως dj.
Το πρώτο garage n’ roll party στο MoBetter, το 2000, το οποίο εν μέρει ήταν αφιερωμένο στους Last Drive. Απίστευτο βράδυ! Ήταν το πρώτο πάρτυ σ’ αυτό το στυλ, πριν ακόμη ξαναγίνει της μόδας το garage και τα συναφή, και αρχικά δεν ξέραμε ποια θα ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Από τις 11 το μαγαζί ήταν γεμάτο ασφυκτικά και συνέχισε να έρχεται κόσμος μέχρι πολύ αργά. Κόσμος μάλιστα που ήταν τσιτωμένος να ακούσει αγριοκιθαριές και φαρφίζες από τα 60’ς και ανταποκρινόταν με ενθουσιασμό στο κάθε κομμάτι. Σκέψου ότι γύρω στη 1 το μαγαζί ξέμεινε από μπύρες, ενώ εμείς συνεχίσαμε, με γεμάτο το μαγαζί, μέχρι περίπου τις 5 να βαράμε Sonics, Elevators, Cramps, Velvets και τα ρέστα. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ την μεγαλύτερη τιμή που μου έχει γίνει ποτέ ως dj το γεγονός ότι βρέθηκα στην ίδια σκηνή με τον θρυλικό Bo Diddley και «άνοιξα» με δικό μου σετ την τότε (2001;) συναυλία του στην Αθήνα.

Eίναι τυχαίο το γεγονός ότι όταν αποχώρισες από τους Pure μετά από λίγο διαλύθηκαν; Κάτι αντίστοιχο έγινε και με τον Rock FM. Από την στιγμή που έφυγες πήρε τον κατήφορο.
Όχι, η φάση των Pure έφτασε απλά στο φυσικό της τέλος με πολύ φυσιολογικό τρόπο. Ούτως ή άλλως, ψυχή των Pure υπήρξε προπάντων ο Κώστας Φονταλής, ο οποίος και αυτός είχε αρχίσει να κουράζεται προς το τέλος και να θέλει να κάνει κάτι το διαφορετικό. Δεν ήταν ζήτημα δικής μου αποχώρησης, οι Pure είχαν και άλλους καλούς djs, φερ’ ειπείν τον Λεωνίδα τον Αρβανίτη ή τον Δημήτρη τον Κατουρίνη, οι οποίοι για να πω την αλήθεια ταίριαζαν καλύτερα με το ύφος της ομάδας – εγώ ήμουν πάντα λίγο πιο rock n’ roll για το indie-dance mood των Pure. Απλά, η φάση, όπως και όλες οι καταστάσεις, έκανε τον φυσιολογικό της κύκλο και έσβησε όταν έπρεπε.

Σε ότι αφορά τον Rock Fm, ο σταθμός είχε πάρει τον κατήφορο πολύ πριν αποχωρήσω εγώ. Παρ’ όλα αυτά, για να είμαστε δίκαιοι, αφότου έφυγα εγώ και δύο-τρεις άλλοι «ψαγμένοι» (ή «γραφικοί» αν προτιμάς), ο σταθμός ανέβασε κατά πολύ τα νούμερά του, γεγονός που ίσως μας λέει κάτι για το τι πραγματικά θέλει το ευρύτερο «ροκ» κοινό. Θεωρώ πάντως επιεικώς απαράδεκτο το γεγονός ότι δεν υπάρχει πια ένας συνολικά αξιοπρεπής ροκ σταθμός σε μια πόλη 4 εκατομμυρίων. Δεν ζητάω κάτι το εξεζητημένο ή το ακραίο, αλλά να μην υπάρχει ρε αδερφέ ένας σταθμός που να μπορεί να παίξει με μια σωστή σειρά, και κυρίως με attitude, πέντε απλά πράγματα, Bowie, Stripes, Clash, Stones. Όλο κάτι electro με κιθάρες (και καλά) διασκευές του κώλου ακούω, όποτε ακούω…

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την μουσική σαν επάγγελμα;
Από το 89 που πρωτόπαιξα ως dj.

Και από όλες τις ιδιότητες (dj, ραδιοφωνικός παραγωγός, δημοσιογράφος κτλ) ποια σε χαρακτηρίζει περισσότερο;
Ασυζητητί το ραδιόφωνο.

Ως ραδιοφωνικός παραγωγός αρχικά στο Rock FM είχες ελευθερία επιλογής του playlist σου;
Πάντα, όπως και σε όλους του υπόλοιπους σταθμούς που συμμετείχαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Rock FM δεν είχε playlist, είχε και παραείχε και εξακολουθεί να έχει, απλά εγώ και ίσως ένας- δύο άλλοι είχαμε ελευθερία κινήσεων. Σε ότι με αφορά προσωπικά, αρκετές φορές μπαίνω σε μια λογική θεμιτής αυτολογοκρισίας, η οποία λέει ότι όλα τα ακούσματα δεν ταιριάζουν για όλες τις ώρες, ειδικά στο ραδιόφωνο. Εννοώ ότι δεν θα παίζω στις δύο το μεσημέρι μια εξαιρετικά ακραία ηχογράφηση του Zappa ή του John Coltrane και θα διαλέξω κάποιο από τα πιο «στρωτά» κομμάτια φερ’ ειπείν των Sonic Youth. Επαναλαμβάνω, πάντως, ότι αυτή η αυτολογοκρισία αποτελεί προσωπική επιλογή και δεν μου τέθηκε ποτέ εκ των άνωθεν. Μέχρι εκεί όμως…

Βγάζεις αρκετά λεφτά από όλα αυτά; Θέλω να πω υπάρχουν ακόμα στιγμές που τα οικονομικά σου είναι τόσο χάλια που εύχεσαι να έκανες κάτι τελείως διαφορετικό μόνο και μόνο για τα φράγκα;
Δεν έχω παράπονο. Πάντως θα πρέπει να σου πω ότι εδώ και αρκετά χρόνια δεν είναι εξαρτημένος οικονομικά από τη μουσική. Εργάζομαι, full time 8άωρο, σε άλλη δουλειά, που δεν έχει ουδεμία σχέση με τον χώρο, ακριβώς γιατί δεν θέλω να εξαρτώμαι οικονομικά από την μουσική. Όταν υπάρχει αυτή η εξάρτηση, πολλές φορές υπάρχει περίπτωση να κάνεις συμβιβασμούς που δεν θέλεις, διαφορετικά ίσως δεν θα’ χεις να πληρώσεις το νοίκι σου. Επειδή δεν θέλω να μου συμβεί, εργάζομαι όπως σου είπα κάπου αλλού για τα προς το ζην, και αφήνω την ενασχόληση με τη μουσική να είναι το ευ ζην μου.

Θα μπορούσες να τα παρατήσεις όλα και να φύγεις στο εξωτερικό; Έχεις πλέον συμβιβαστεί με την «ελληναρίστικη» νοοτροπία και αν ναι πώς διάολο το κατάφερες;
Δεν έχω σκεφτεί να φύγω γιατί υπάρχουν καταστάσεις και πρόσωπα που με κρατούν γερά εδώ…Με την εγχώρια νοοτροπία δεν έχω συμβιβαστεί και πιθανότατα δεν θα μπορέσω να το κάνω ποτέ. Απλά την αποφεύγω, όσο μπορώ. Στον βαθμό πάντα που με παίρνει, είναι σαν να έχω κλειστεί σε έναν μικρόκοσμο που αποτελείται αποκλειστικά από πράγματα που με ικανοποιούν (δίσκους, βιβλία, ταινίες, κάποιοι άνθρωποι και κάποια στέκια) και αρνούμαι να βγω έξω από αυτόν.

Από τότε που ήσουν ενεργό μέλος της αθηναϊκής indie κοινότητας έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Γιατί σταμάτησες να ασχολείσαι; Άλλη μια ατάκα που ακούω συχνά είναι: «Μέχρι και ο Μήνας το γύρισε στη jazz,φαντάσου.»
Δεν σταμάτησα να ασχολούμαι, απλά έχω μετακινηθεί σε άλλους χώρους. Εξακολουθώ να ενημερώνομαι σε καθημερινή βάση, να αγοράζω τόνους από δίσκους και cd, και να παρακολουθώ όσες περισσότερες συναυλίες μπορώ. Είναι και ζήτημα χρόνου, σε σχέση πάντα με τη στροφή που πήραν οι προτιμήσεις μου. Από τότε που βούτηξα έως το λαιμό στη jazz και στον μαύρο ήχο, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με το rock του underground και από τι στιγμή που με ικανοποιούν περισσότερο οι μαύροι ήχοι έχω ρίξει εκεί το βάρος…Όσο για την ατάκα που αναφέρεις, την ακούω και εγώ συχνά ως παράπονο και ξέρω καλά ότι πολύς κόσμος που άκουγε κάποτε τις εκπομπές μου έχει απογοητευθεί από αυτή τη στροφή μου. Να το πω στα ίσια, ξέρω ότι έχω χάσει ακροατές παρά έχω κερδίσει…Νομίζω όμως ότι η στάση που είναι τουλάχιστον έντιμη. Εννοώ ότι από τη στιγμή που ακούω άλλα πράγματα, θα ήταν υποκριτικό να παίζω κάτι το διαφορετικό και δεν θα έβγαινε και καλά προς τα έξω…

Έχεις βρει στην «μαύρη» μουσική κάτι που δεν υπήρχε στο rock που άκουγες;
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω απορρίψει το rock n’ roll που ήταν και θα είναι για πάντα βασικό κομμάτι της ζωής μου. Από εκεί και πέρα, πάντα άκουγα μαύρα, παράλληλα με το ροκ, σε πολύ μικρότερο βέβαια βαθμό απ’ ότι σήμερα. Για παράδειγμα, το “Superfly” του Mayfield, το “A love supreme” του Coltrane ή το “To the world is a ghetto” των War υπάρχουν στη δισκοθήκη μου από τότε που ήμουν 19 ετών. Επίσης, θα θυμάσαι ίσως ότι, ανέκαθεν, ορισμένα από τα πολύ αγαπημένα μου ροκ ακούσματα είχαν ουσιαστικά μαύρο ήχο, οι Stones, ο Jon Spencer, το ροκ του 60, ολόκληρο το garage και το rockabilly που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά rhythm n’ blues παιγμένο από λευκούς…Ουσιαστικά, άρχισα εξερευνώ σε βάθος τη μαύρη μουσική όταν άρχισα ακριβώς να ψάχνω τις ρίζες του rock n’ roll, δηλαδή όλους αυτούς τους μαύρους καλλιτέχνες από τους οποίους επηρεάστηκαν ο Elvis, οι Stones, οι Who και τα ρέστα. Κάπως έτσι από το ροκ μετακινήθηκα αρχικά στη soul, στο rhythm n blues και στο blues, και από εκεί στη jazz που τελικά με κέρδισε ολοκληρωτικά. Δεν θέλω να συγκρίνω ποιοτικά τις μαύρες μουσικές με το ροκ, ούτε υπάρχει λόγος να γίνει κάτι τέτοιο. Θα έλεγα ότι μάλλον είναι το feeling της μαύρης μουσικής που μου ταιριάζει καλύτερα, αυτό το πάθος και ο αισθησιασμός των μαύρων…Επιπλέον, συμπωματικά ή όχι, ψύχωση με τη μαύρη μουσική και κουλτούρα είχε και ο αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Τζακ Κέρουακ..

Πραγματικά μου είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω γιατί δεν εκμεταλλεύτηκες την δημοσιότητα που είχε πάρει το όνομα σου στον alternative αθηναϊκό χώρο πριν από μερικά χρόνια. Πλέον υπάρχουν άπειροι indie hipsters που παίζουν σε ένα γνωστό μαγαζί, φτιάχνουν ένα site (βλ.Crackhitler), γράφουν σε ένα περιοδικό και νομίζουν πως είναι indie γκουρού or sth. Έχεις γνωρίσει τέτοια άτομα;
Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα οργανωτικός τύπος ώστε να στήσω κάτι εγώ. Συμμετείχα και εξακολουθώ να συμμετέχω σε περιοδικά ή φάσεις που στήνουν άλλοι άνθρωποι που εμπιστεύομαι, όπως πιο παλιά στο Fractal ή πλέον στο Jazz + Jazz όπου αρθρογραφώ ή στους σταθμούς με τους οποίους κατά καιρούς συνεργάζομαι. Με τα site κλπ., μολονότι φυσικά αποτελούν το παρών και το μέλλον της μουσικής ενημέρωσης, δεν την έψαξα ποτέ γιατί είμαι λίγο παλαιομοδίτης, θέλω να έχω το περιοδικό και τη χαρτούρα στα χέρια μου. Όσον αφορά τα club, όπως είπα και πιο πάνω με κούρασαν, σωματικά και όχι μόνο, οι μεγάλοι και φασαριόζικοι χώροι, ύστερα από σχεδόν μια 20ετία συνεχούς djing. Έτσι, έχω αποτραβηχτεί σε πιο μικρά και φιλόξενα στέκια, όπου οι ρυθμοί είναι λίγο πιο χαλαροί.

Παρακολουθείς το όλο θέμα με την νέα αγγλόφωνη ελληνική indie; Θυμάμαι τότε πόσο είχαμε ενθουσιαστεί με το «In the Market» των Closer, το «Jetlag» των Bokomolech, ακόμα και με το πρώτο EP των Μίκρο. Mάλιστα τους τελευταίους είχες προσπαθήσει να τους κλείσεις για live στο planB αλλά τελευταία στιγμή παίξανε στο Camel. Πώς σου φαίνονται τώρα όλα αυτά;
Φυσικά και παρακολουθώ, όσο προλαβαίνω τουλάχιστον. Δεν πολυβλέπω live, και πάλι λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά προσπαθώ να ακούω όσο το δυνατόν περισσότερες δουλειές ή και demo ελληνικών συγκροτημάτων. Και ακούω πραγματικά αξιόλογα πράγματα, σε πείσμα αυτών που υποστηρίζουν ότι η σκηνή έχει πεθάνει κλπ.

Αυτό που έχει γίνει είναι το εξής: δεν υπάρχει ίσως πια ένας μεγάλος πυρήνας που να συσπειρώνει τα γκρουπ, και φυσικά δεν υπάρχει προβολή από το ραδιόφωνο και τον «επίσημο» τύπο, μουσικό και μη. Κάποια άρθρα που εμφανίστηκαν τελευταία σε ένα-δύο εφημερίδες ήταν μάλλον ευκαιριακά…Στον αντίποδα όμως, υπάρχουν πολλοί μικροί και ανεξάρτητοι πυρήνες δημιουργίας, που προσπαθούν και τα καταφέρνουν να προωθούν τη φάση μέσα από άλλου τύπου διαύλους, από sites όπως το δικό σας καλή ώρα, από fanzines, από μεμονωμένα δισκοπωλεία, από χώρους όπως το Μικρό Μουσικό Θέατρο κλπ. Νομίζω λοιπόν ότι μπορεί μεν να μην υπάρχει ένα είδος «σκηνής», όπως υπήρχε ίσως στα 90’ς, όμως καταγράφονται συνεχώς αξιόλογες μεμονωμένες προσπάθειες και γενικά επικρατεί δημιουργικός αναβρασμός. Από κει και πέρα είναι στο χέρι τους καθενός μας να τις αναζητήσει και να τις βρει…

Έχεις ξεχωρίσει κάποια από όλες αυτές τις μπάντες;
Μου αρέσουν παραδοσιακά όλες σχεδόν οι garage και rock n’ roll μπάντες σαν τους Rockin Bones, τους Ducky Boys, τους 700 Machines, τους Bullets και ενθουσιάστηκα από το ΕP των Dread Astaire. Επίσης, πάντα σε σχέση με τις νεότερες μπάντες, μου αρέσουν οι λίγο πιο experimental Expert Medicine, Callas και My Wet Calvin, ενώ εκτιμώ και αυτό που κάνουν οι Mary & the Boy, αν και δεν είναι ακριβώς ο «ήχος μου». Να προσθέσω τον Dj Blend, που είναι πρώτης κλάσης ακόμη και με διεθνή κριτήρια, καθώς και $ΗΟΣ, ένα σχήμα που παντρεύει άψογα την jazz με τον ηλεκτρονικό ήχο. Από τους παλαιότερα σχήματα, γουστάρω σταθερά τους Earthbound και τους Illegal Operation, ενώ μου φάνηκε συνεπέστατη και η τελευταία δουλειά των Closer, αν και προτιμώ τα παλαιότερά τους. Επίσης, μολονότι τους έχω χάσει τα τελευταία χρόνια, υποψιάζομαι ότι οι Night Stalker εξακολουθούν να γαμούν κα να δέρνουν…

Όσον αφορά τη jazz, ξεχωρίζω τα σχήματα του πιανίστα-οργανίστα Γιώργου Κοντραφούρη, του σαξοφωνίστα Τάκη Πατερέλη και του κιθαρίστα Κώστα Μπαλταζάνη. Τέλος, ειδική μνεία στους Micky Pantelous & the Chess Mates, που παίζουν ζόρικο blues σε στιλ Tom Waits. Έχουν ηχογραφήσει ένα cd που πωλείται μόνο στις συναυλίες τους και το οποίο είναι ίσως ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία από ελληνική μπάντα.

Υπάρχουν μουσικές που θεωρούσες «σπουδαίες» πριν 5 χρόνια και τώρα σου ακούγονται γελοίες; Θέλω να πω έχεις πέσει θύμα του hype και αν ναι πότε;
Ναι, και εγώ την έχω πατήσει επανειλημμένα, γεγονός που συνήθως οφείλεται στον υπερενθουσιασμό των πρώτων ακουσμάτων. Αυτό ισχύει περισσότερο με τα βρετανικά σχήματα, που συνήθως είναι καλά για λίγο και δεν αντέχουν στον χρόνο. Για παράδειγμα και για να περιοριστούμε στα τελευταία χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι Strokes και κυρίως οι White Stripes είναι πραγματικά σπουδαίες μπάντες, ενώ οι Libertines και οιFranz Ferdinand είναι μεν καλοί, αλλά μία κλάση πιο κάτω.

Πες μου 5 σπουδαία κατά την γνώμη σου new rock albums των τελευταίων χρόνων.
Το τελευταίο των Yo La Tengo, το προτελευταίο των Bright Eyes, το προηγούμενο των White Stripes, το “Rubber Factory” των Black Keys και, από τα φετινά, ο ακατέργαστος α λα Birthday Party δυναμίτης που έβγαλε ο Cave με τους Grinderman.

Η τελευταία καλή συναυλία που πήγες;
Μολονότι οι γραμμές αυτές γράφονται πριν γίνουν τα live, ψηφίζω από τώρα τις συναυλίες των επανασυνδεδεμένων Last Drive!! Επίσης, πάντα όσον αφορά τις ροκ συναυλίες, η πρόσφατη εμφάνιση των Danny & Dusty (Steve Wynn + Dann Stewart) στο Fuzz.

Είσαι ακόμα ερωτευμένος με την Κim;
Εννοείται.

Με το αλκοόλ συνεχίζεις να έχεις άψογες σχέσεις;
Σταθερά και αμετάκλητα…

Το site όπως έχεις καταλάβει έχει μια τάση προς το κράξιμο. Αν σου ζητούσα να κράξεις με τον πιο ελεεινό τρόπο 5 πρόσωπα από τον χώρο της μουσικής ποια θα ήταν αυτά;
Δεν μου αρέσει μωρέ να κράζω και να γκρινιάζω, ειδικά στη μουσική. Όταν δεν μου αρέσει κάτι, απλά το αποφεύγω και προσπαθώ να μην το συναντώ στον δρόμο μου. Το να κράξεις κάποιον, συνήθως συνθηματικά και χωρίς επιχειρήματα, είναι χαμένος χρόνος. Αν δεν μου αρέσει κάτι απλώς δεν ασχολούμαι μαζί του και, όσο μπορώ, δεν το αφήνω να με επηρεάσει…

Τέλος μια ερώτηση που αφορά εμάς. Πώς μας ανακάλυψες ως site και πόσο καλοί πιστεύεις πως είμαστε :)
Νομίζω ότι κάποιος φίλος μου σύστησε το site. Για να χρησιμοποιήσω εκφράσεις κλισέ, το θεωρώ αξιόλογη προσπάθεια, με περιθώρια βελτίωσης. Σημασία, πάντως, έχει αποφασίσατε να βάλετε κάτι μπρος, αναζητώντας εναλλακτικές μορφές έκφρασης, και με κίνητρο πάντα την αγάπη για τη μουσική και την κουλτούρα που σχετίζεται μ’ αυτή. Με δεδομένο το τι επικρατεί γύρω μας, και μόνο γι’ αυτό, Respect…

O Θανάσης Μήνας παρουσιάζει την εκπομπή ‘Inner City Blues’ κάθε Παρασκευή και Σάββατο 8:30 – 10:00 το βράδυ στο Κόκκινο 105,5 ενώ συμμετέχει και στον Moody Radio που εκπέμπει μόνο στο Internet. Αρθογραφεί σταθερά στα περιοδικά Soul και Jazz + Jazz, ενώ παίζει ως dj κάθε Παρασκευή στο bar Toy και κάθε Κυριακή στο Low Profile…