Παραδέχομαι πως άκουσα Feist την πρώτη φορά επειδή μου φαινόταν ωραία γκόμενα. Αν είχα διαβάσει το ίδιο κείμενο σε εκείνο το site αλλά η φωτογραφία που το συνόδευε ήταν της Beth Ditto πχ, θα το είχα κλείσει και την επόμενη ημέρα θα έλεγα πόσο μαλακισμένα είναι τα τραγούδια της, χωρίς να τα έχω ακούσει πραγματικά, αλλά θεωρώντας δεδομένο πως κάποιος τόσο άσχημος θα ήταν αδύνατο να γράψει ωραία, τουλάχιστον για εμένα, μουσική. Στη συνέχεια έμαθα πως η Feist ήταν και στα πρώτα δύο album των Broken Social Scene που τότε μου άρεσαν περισσότερο από ότι τώρα, και χρησιμοποίησα αυτή την πληροφορία για να πείσω τον εαυτό μου πως πρόκειται για καλή καλλιτέχνη. Αλλά ακόμα και σήμερα, ο μοναδικός λόγος που έκατσα και άκουσα τα νέα της τραγούδια, και γράφω και αυτό το κείμενο, είναι επειδή την θεωρώ όμορφη.
Στα video βέβαια κάνει σαν καθυστερημένη, είναι αυτό το σύνδρομο που κυριεύει όλους αυτούς τους πολύ indie, ξεπερνάνε με ευκολία τη λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσα στο cool και το γελοίο και πάνε τόσο μακρυά που η κόκκινη γραμμή δεν φαίνεται πια, και άντε να τους εξηγήσεις μετά πως δεν έπρεπε να την έχουν περάσει.
Τα links και τα video στο Pitchfork, my work here is done.


D.R.I./Spike Cassidy
Ejekt Festival 2012
Sleep
The Last Drive
Middle Fingers High on Crack
Florence & The Machine
Morrissey
Noel Gallagher
A Whisper In The Noise
Adam Yauch
