Crack Hitler

Οι δισκογραφικές υπάρχουν για να περιμένουν κάποια σαν τη Lana Del Rey να τους βγάλει από τον indie βούρκο που πάνω κάτω όλες έχουν πέσει, προωθώντας νευρόσπαστα με φράντζες που θα γίνουν διάσημα για ένα single. Και η Lana Del Rey υπάρχει γιατί οι άνθρωποι με τα λεγόμενα “first world problems” σαν την Dalia Royce αριστερά χρειάζονται κάποιον να ταυτιστούν.

Όταν το twitter δεν συγχρονίζεται καλά με το facebook account σου, όταν δεν βρίσκεις τους σωστούς υπότιτλους για το torrent που μόλις κατέβασες, όταν πεινάς αλλά έχεις κανονίσει να βγεις σε δύο ώρες και δεν τρως γιατί αλλιώς δεν θα μεθύσεις ούτε εύκολα ούτε γρήγορα και μπορεί να κινδυνεύσεις και με νύστα, όταν δεν βρίσκεις με Aegean και πρέπει να πετάξεις με Ολυμπιακή, το σοκ που πρέπει να υποστείς όταν η αντιβίωση δεν έχει γεύση τσίχλας αλλά κάτι που θυμίζει φάρμακο, το σεξ που πρέπει να τελειώσεις γρήγορα γιατί ξεκινάει το τουρνουά online poker που έχεις γραφτεί, η γκόμενά σου που περίμενε boutique hotel και όχι ένα απλό πεντάστερο και τώρα σου κρατάει μούτρα και εσύ πρέπει να την πας κάπου με ελάφι να φάει και να πληρώσεις τουλάχιστον 60 ευρώ για το κρασί της, και ας μην έχει ιδέα από κρασιά.

Αυτά και άλλα πολλά είναι προβλήματα που έρχεται να λύσει η Lana Del Rey με το Born To Die. Ένας δίσκος που δεν προσπαθεί να κρύψει τη βλακεία και την αφέλεια των στίχων του, αλλά αντίθετα ποντάρει πάνω σε αυτά. Γιατί πότε χρειάστηκε η καλή ποπ μουσική να το παίξει ψαγμένη για να θεωρείται καλή;

Αρκετά τραγούδια μοιάζουν μεταξύ τους, η Lana Del Rey σε κάποια θα τραγουδάει με το στόμα κλειστό, σχεδόν ραπάρει στο Off To The Races και παρ’ όλα αυτά ακούγεται καλύτερη από ότι η Rihanna στο μεγαλύτερο hit της, το παρακάνει με αυτή την εναλλαγή από βραχνοσέξι σε Loreena-McKennitt-νάζι-πεντάχρονου αλλά της το συγχωρείς γιατί φαίνεται classy, γιατί το εξώφυλλο της είναι ο ορισμός της hipster φωτογραφίας και γιατί ακόμα δεν σου έχει δείξει βυζιά και κώλους για να σε πείσει να την ακούσεις.

Από τα μη χιλιοπαιγμένα, ξεχωρίζει το Million Dollar Man, το Lucky Ones και το Carmen. Σίγουρα θα βρεις και τραγούδια να σβήσεις, και στο τέλος θα μείνεις με έναν περίεργο συνδυασμό από Florence & The Machine με Lily Allen, με αναλογίες που μόνο οι Αμερικάνοι θα μπορούσαν να πετύχουν σωστά, και με τις οποίες είμαι απόλυτα ευχαριστημένος.

Tweet