Crack Hitler

Την πρώτη φορά που είχα δει τους Gorgoroth ήταν στο Underworld του Camden, ένα πραγματικό shithole που μόνο με το ΑΝ μπορεί να συγκριθεί. Ένας μαύρος πορτιέρης στο μέγεθος της Ιαπωνίας με είχε ρωτήσει τότε αν έχω μαζί μου κάποιο όπλο. “Εκτός από αυτά” του είχα πει δείχνοντας τα καλογυαλισμένα μπράτσα μου, “όχι. Γιατί θα μου χρειαστεί;”. O μαύρος γέλασε, πιθανότατα για πρώτη φορά μετά από χρόνια, και με άφησε να περάσω. Καθώς κατέβαινα τις σκάλες δεν μπορούσα να μην προσέξω τις προειδοποιήσεις στους τοίχους για φωτογραφικές μηχανές και κάμερες.

“Οι Gorgoroth δεν επιθυμούν να φωτογραφίζονται ούτε να βιντεοσκοπούνται. Σε περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει κάποιο από τα παραπάνω θα του σπάσουμε τα πόδια απομακρυνθεί από το χώρο και ο εξοπλισμός του θα καταστραφεί επιτόπου“

Γιατί τα λεω όλα αυτά. Αφενός για να μεγαλώσει λίγο το κείμενο, αφετέρου γιατί η δεύτερη συναυλία των Gorgoroth στο Scala ήταν τελείως διαφορετική.

Το μέρος ήταν γεμάτο πολωνούς, λετονούς, σέρβους, εσθονούς, λες και βρισκόμασταν σε κάποια γαμημένη χοροεσπερίδα του ανατολικού μπλοκ. Το οποίο δεν φημίζεται και για την αισθητική του οπότε είχαμε μεταλλαγμένες φάτσες χωρίς δόντια, απίστευτη δυσωδία, φωνακλάδες χοντρούς μαλλιάδες που πιθανότατα συζητούσαν για το πότε λήγουν οι κάρτες διαμονής τους και τα λοιπά. Όχι ότι περίμενα να δω και την Jessica Alba στο κοινό, αλλά αυτοί οι υπάνθρωποι ανήκουν σε σπηλιές και η παρουσία / συμπεριφορά τους είναι αυτή που δημιουργεί κακές εντυπώσεις για τη μουσική που ακούμε.

Ανάμεσα σε αυτή τη λαοθάλασσα από πιθήκους ξεχώριζε η επιβλητική φιγούρα του Gaahl. Καθόταν σε μια γωνία με τον King και συνομιλούσαν ενώ ενοχλητικοί fan πήγαιναν δειλά δειλά και ζητούσαν να φωτογραφηθούν μαζί τους. Αυτοί δεχόντουσαν αλλά το έβλεπες στα μάτια τους πως δεν ήθελαν, ένιωθαν άβολα, κοιτούσαν αλλού, δεν χαμογελούσαν, δεν μιλούσαν.

(σημ.: το ντοκιμαντέρ του VBS για τον Gaahl είναι από τα καλύτερα που έχω δει)

Ήπιαμε τη ζεστή σε πλαστικό ποτήρι μπύρα των 3.60 λιρών και πήγαμε στον κυρίως χώρο για να δούμε τους Enthroned που μόλις είχαν ανέβει στη σκηνή. Οι τύποι είναι από το Βέλγιο, την πιο βαρετή χώρα του κόσμου, αλλά το ξέρουν το black metal τους. Υπήρχαν βέβαια τα γνωστά poser-ιλίκια και τα ‘Hail Satan’ αλλά υποθέτω πως χρειάζονται αυτά για τους μικρούς φίλους της μπάντας. Οι Enthroned έπαιξαν για καμιά ώρα όλα τα χιτάκια τους και εξαφανίστηκαν μέσα στο σκοτάδι.

Το crew πήρε τη σκυτάλη και άρχισε να μεταφέρει ενισχυτές και να ανάβει κάτι φτηνά κεράκια που σκοπό είχαν να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα. Κόλλημα και αυτό με τις φωτιές. Στην προηγούμενη συναυλία στο υπόγειο Underworld είχαν ανάψει κάτι μεγάλες δάδες με αποτέλεσμα εγώ και ο David να έχουμε κάτσει δίπλα στην έξοδο κινδύνου έτοιμοι να πεταχτούμε έξω σε περίπτωση χοντρής μαλακίας. Με το που είδαμε τα κεριά στο Scala κάναμε το ίδιο πράγμα, μεταφερθήκαμε ακριβώς δίπλα από την έξοδο.

Οι Gorgoroth βγήκαν κατά τις 10, με το εντυπωσιακό corpse paint που σε έκανε να απορείς για το αν οι τύποι στο bar πριν μια ώρα είναι οι ίδιοι με αυτούς πάνω στη σκηνή. Ο Gaahl άρχισε τα ουρλιαχτά, οι υπόλοιποι άρχισαν τη φασαρία, ο ήχος ήταν πολύ δυνατά, εμείς ήδη αρκετά κουρασμένοι, οι Enthroned νομίζω ακουγόντουσαν καλύτερα, οπότε αποφασίσαμε να φύγουμε νωρίς, πριν ακόμα τελειώσει η συναυλία.

Στο γυρισμό σκεφτόμουν μήπως δεν έφταιγε ο ήχος και η ένταση, μήπως με έχει κουράσει αυτή η φασαρία, και μήπως πρέπει να το γυρίσω σε πιο mainstream events με γκόμενες και cocktails και λάμψη και glitter.