Crack Hitler

Η αλήθεια είναι πως τους Avenged Sevenfold τους ακολουθούσα σα πιστό σκυλί. Τα Sounding the Seventh Trumpet και Waking the Fallen τα είχα λιώσει στο cd player μου. Ακραία φωνητικά όπου στο ρεφρέν άλλαζαν σε γλυκές μελωδίες, τραγούδια που ξεχώριζαν από το υπόλοιπο συρφετό του metalcore. Από το τρίτο δίσκο (City of Evil) οι A7X άλλαξαν πορεία δίνοντας ένα πιο hard rock τόνο στη μουσική τους.  Ίσως να αποζητούσαν μεγαλύτερη δημοσιότητα, περισσότερα χρήματα, τη δόξα των Guns n Roses. Δεν έχει καμία σημασία. Η συνταγή είχε την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία. Το fanbase τους ξεχείλωσε, εμφανίστηκαν στην mainstream τηλεόραση και έγιναν επιτέλους rock stars. To City of Evil θεωρείται από πολλούς το καλύτερο τους album, όχι όμως από μένα.

Φέτος οι A7X δυστυχώς έχασαν τον drummer τους Jimmy “The Rev” Sullivan από υπερβολική δόση. Ο δίσκος που ετοίμαζαν δεν είχε τελειώσει και χρέη drummer ανέλαβε ο Mike Portnoy των Dream Theater.

Οι A7X σαφώς επηρεασμένοι από το θάνατο του Jimmy “The Rev” Sullivan βγάζουν συναίσθημα και αποτίουν τιμή στο φίλο αλλά παραμένουν στο ίδιο κύμα με τους δυο τελευταίους δίσκους. Το album δε μου έκανε καμία αίσθηση εκτός από το ‘God Hates Us’, το καλύτερο του δίσκου, και το ‘Nightmare’ όπου μπορείς να αφεθείς σε ένα μικρό headbanging. To Nightmare υπηρετεί το χρόνο έκδοσης του δίσκου και όχι τις δυνατότητες της μπάντας. Σε κάποια σημεία δε, μου δίνουν την αίσθηση ότι προσπαθούν να κάνουν τον τίτλο πραγματικότητα.

Ίσως είναι το καλύτερο που μπορούν κάνουν αυτή τη στιγμή φοβάμαι όμως πως οι A7X δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω.

Tweet