Crack Hitler

Αυτό που ακολουθεί είναι μια παρουσίαση όλων πλην ενός των albums με τα οποία σχετίστηκε το όνομα του Μιχαλάκη από την πρώτη ημέρα του 2008 μέχρι και τον Μάιο του 2010. Μοιάζει λίγο με χρονογράφημα, ο αντικειμενικός σκοπός όμως δεν ήταν να κρατήσω ημερολόγιο. Πρόθεσή μου είναι να σας ενημερώσω και να παρουσιάσω τον Patton σαν έναν καλλιτέχνη που με κρατάει σε εγρήγορση. Και αυτό όχι λόγω της ποιότητας της δουλειάς του (αυτή είναι αμφιλεγόμενη), αλλά χάριν στην φιλομάθειά του και στην ακατανίκητή του περιέργεια για καθετί καινούριο. Έτσι, παρ’ όλο που κάποια reviews δημιουργήθηκαν με αφορμή μονάχα μια συνεργασία του Patton, δεν περιορίζομαι στο ρόλο του μα εστιάζω περισσότερο στον εκάστοτε “οικοδεσπότη” (άλλωστε, δεν θα είχε νόημα να πράξω διαφορετικά).

01 Ιανουαρίου 2008
Κυκλοφορεί στην Ιαπωνία το Profanation (Preparation for a Coming Darkness) από τους PRAXIS, ένα project του Bill Laswell με συμμετοχές στα φωνητικά από διάφορους καλλιτέχνες συμπεριλαμβανομένων των Iggy Pop, Killah Priest και Mike Patton. Οι τρεις ιδρυτές των PRAXIS (Brain, Buckethead, Laswell) και ένας συρφετός από guests δημιουργούν ένα album μακριά από το jazz/fusion παρελθόν τους και πιο κοντά σε rock/funk/metal καταστάσεις. To review βρίσκεται εδώ και το Larynx, στο οποίο ακούγεται ο Patton, είναι εδώ.

29 Ιανουαρίου 2008
Οι Dub Trio κυκλοφορούν το Another Sound Is Dying με το οποίο ανταποδίδουν την φιλοξενία που τους είχε δείξει ο Patton στους Peeping Tom (εκεί είχαν συνεργαστεί για πρώτη φορά στο ‘We’ re not alone’). Εν συντομία, το Another… είναι ένας σύγχρονος metal δίσκος που διαφοροποιείται από το υπόλοιπο ιδίωμα χάριν στo dub παρελθόν της μπάντας, απόηχοι του οποίου υπάρχουν κι εδώ. Πλήρες review του Another Sound Is Dying βρίσκεται εδώ, ενώ εδώ είναι το ‘No Flag’ στο οποίο τραγουδά ο Patton.

11 Μαρτίου 2008
Ο Patton συνθέτει, εκτελεί και ηχογραφεί το A Perfect Place, soundtrack για μια ομώνυμη μικρού μήκους ταινία. Είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με big band jazz, swing και ρετρό ποπ. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, ελπίζω να μην είναι η τελευταία του. Εδώ το review και εδώ το κομμάτι ‘A Perfect Twist’.

31 Μαρτίου 2008
Faith No More
The Works
Release Label: Rhino

Περίπου ένα χρόνο πριν την ανακοίνωση της επανένωσης των Faith No More κυκλοφορεί άλλο ένα best of της μπάντας. Τίποτα καινούριο εδώ εκτός από το ‘The Perfect Crime’ – ένα κομμάτι που δεν συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη δισκογραφία των FNM αλλά ανήκει σε κάποιο soundtrack. Ακούστε το εδώ και νιώστε την ζωή σας να μην επηρεάζεται καθόλου. Κατά τ’ άλλα, πάνω από 3 ώρες μουσικής προσφέρονται σε ισάριθμα cd με το Angel Dust, το Live At Brixton Academy και το The Real Thing να βρίσκονται ολόκληρα εδώ μέσα. Αν κάποιος δεν τα έχει και θέλει να τ’ αποκτήσει, προφανώς και είναι οικονομικότερο να τα προμηθευτεί μέσω αυτής της συλλογής (απλά ας ξεχάσει τα booklets τους). Κάπου εδώ εξαντλείται και ο λόγος ύπαρξης αυτής της κυκλοφορίας…

11 Νοεμβρίου 2008
Tanya Tagaq
Auk Blood
Release Label: Ipecac

Το boss της Ipecac συμμετέχει σ’ ‘ένα κομμάτι σ’ αυτόν το δίσκο που απ’ ότι διαβάζω πρόκειται για πειραματισμούς πάνω σε παραδοσιακή μουσική των Inuit (φυλές του Αρκτικού κύκλου). ‘Ντάξει, γενικά είμαι λίγο ψώνιο μ’ αυτά τα ψαγμένα, όμως όταν άκουσα λίγα λεπτά και μου’ ρθε εικόνα της Bjork να παθαίνει εγκεφαλικό ενώ πνίγεται, γνώρισα τα όριά μου. Όσοι πιστεύετε ότι έχετε ατελείωτα αποθέματα υπομονής και κατανόησης τότε μάλλον είστε καλοί Χριστιανοί κι επίσης έχετε τις προδιαγραφές να ακούσετε το Fire – Ikuma με τον Patton από εδώ.

25 Νοεμβρίου 2008
John Zorn
The Crucible
Release Label: Tzadik

Όλα άρχισαν το 2006, όταν ο Zorn εμπνεόμενος απ’ τα έργα των Antonin Artaud, Edgard Varèse και κυρίως από τα βιβλία του Aleister Crowley συνέθεσε το Moonchild, ήτοι “εκστατικό ροκ” για φωνή (Mike Patton) μπάσο (Trevor Dunn) και τύμπανα (Joey Baron). Με το ίδιο σκεπτικό συνέχισε ένα χρόνο αργότερα στο Astronome, ένα έργο με οπερατική δομή [sic] υπό τους ήχους free jazz και noise. Το πιο πλουραλιστικό Six Litanies for Heliogabalus ήταν το τρίτο άλμπουμ στη σειρά κι ο τρικυμιώδης ήχος του οφειλόταν στην έκλυτη ζωή ενός Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Το άλμπουμ υλοποιήθηκε με την πρόσθετη συμβολή χορωδιών, της Ikue Mori στα ηλεκτρονικά και του ίδιου του Zorn στο alto sax. Αυτό το άλπμουμ υπήρξε η αφορμή να γράψω κι ένα review που βρίσκεται εδώ.

Το Crucible ήρθε στα τέλη του 2008 κι έχει ξεκάθαρα ενσωματώσει τις πιο μελωδικές φάσεις του Zorn που εντάθηκαν απ’ όταν άρχισε να ασχολείται με τις εβραϊκές του ρίζες. Για ακόμα μία φορά ο ίδιος εκτός από συνθέτης είναι και στο alto sax, το οποίο χρησιμοποιεί σαν όχημα για να πηγαινοέρχεται από klezmer φράσεις σε “φριτζίδικα” ξεφωνητά. Σ’ αυτήν την τακτική κρύβεται και πολλή απ’ τη γοητεία του album: τα πιο μελωδικά σημεία ενός κομματιού μαγνητίζουν και παγιδεύουν την προσοχή του ακροατή. Στη συνέχεια, τα σοκαριστικά battles μεταξύ του σεληνιασμένου sax και των καθηλωτικών κραυγών του Patton (που ακούγεται σαν ένας δαιμονισμένος Al Jarreau) έρχονται άξαφνα στο προσκήνιο. Ο ακροατής σ’ εκείνη την φάση είναι τελείως απροετοίμαστος και η βίαιη αλλαγή στο τέμπο και τις συχνότητες των ήχων τον πιάνει εξαποίνης. Με ανακούφιση, λοιπόν, υποδέχεται το επόμενο κύμα βαλσαμωτικών μελωδιών, μόνο για να ξανασυμμετάσχει σ’έναν κύκλο τάξης και αταξίας. Ύστερα από κάποιες ακροάσεις, βέβαια, οι διαχωριστικές γραμμές μπλέκονται και αρχίζουν να δημιουργούνται δεσμοί μεταξύ του “χαμού” και της “γαλήνης”, απόδειξη της συνθετικής μαεστρίας του Zorn.

Σε πιο απτά πράγματα τώρα, το μπάσο του Dunn είναι αναμφισβήτητα η ραχοκοκαλιά του Crucible. Αυτό κρατάει εξολοκλήρου το ρυθμό και δημιουργεί μια στιβαρή δομή στα κομμάτια, απαραίτητη μέσα στην αναρχία που προκαλούν φωνητικά και σαξόφωνο. Περασμένο μέσα από φίλτρα, το μπάσο επάγει ένα κλίμα μυστικισμού και περικυκλώνει απειλητικά τους υπόλοιπους παίχτες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο ήχος του είναι βαρύς, ράθυμος και απλωμένος στον χώρο με τις νότες ασήκωτες, πολλές φορές να μην ξεχωρίζουν η μια απ’ την άλλη. Σε διαφορετικά σημεία, βέβαια, το μπάσο μπορεί να είναι νευρικό και επιτηδευμένα ξεκούρδιστο, θυμίζοντας τα ατονικά ξυσίματα της κιθάρας του Adam Jones.

Τι σκατά είναι το Crucible λοιπόν; Είναι η πεμπτουσία της παρόρμησης, του άκρατου αυτοσχεδιασμού και της μουσικής έκφρασης υπό το νόμο του Θελήματος του Crowley (“πράξε σύμφωνα με την ελεύθερη βούληση και την απόλαυσή σου”). Η όλη φάση είναι δίχως άλλο απαγορευτικά ακραία, αλλά νοιώθω τυχερός που αυτό το πείραμα πέτυχε για ‘μένα. Ακούστε εδώ το 9×9, ένα παράδειγμα για τη λογική της απογύμνωσης της μουσικής από κάθε είδους φορμαλισμό. Το εν λόγω κομμάτι παίρνει το Black Dog των Led Zeppelin και το αφήνει βορά στις ορέξεις των Mike Patton και Marc Ribot (προσοχή: είναι το μόνο κομμάτι του άλμπουμ με κιθάρες και χωρίς σαξόφωνο). Εδώ το Almadel, που είναι και πιο χαρακτηριστικό για το άλμπουμ.

9 Ιουνίου 2009
Faith No More
The Very Best Definitive Ultimate Greatest Hits Collection
Release Label: Rhino

Η ίδια εταιρία που ενάμιση χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει ένα best of των Faith No More, καλώς πράττει και εκμεταλλεύεται το σούσουρο του reunion κυκλοφορώντας ακόμα μια συλλογή. Εν τω μεταξύ, αναγνωρίζει το γελοίον της υπόθεσης και τιτλοφορεί τη συλλογή μ’ αυτόν τον ειρωνικό σιδηρόδρομο. Όσον αφορά το περιεχόμενο, το ένα από τα δύο cd έχει 18 κομμάτια απ’ όλη τη δισκογραφία των FNM, αν και πολλοί αναμένεται να διαφωνήσουν με την επιλογή των tracks (είναι δυνατόν να λείπει το Falling to Pieces;). Στο δεύτερο cd βρίσκονται b-sides και rarities και είναι ο μόνος λόγος για να αποκτήσει κάποιος fan τη συλλογή, εφόσον την βρει σε καλή τιμή. Στα δέκα κομμάτια υπάρχουν από αδιάφορες (‘I Won’t Forget You’) μέχρι αρκετά καλές στιγμές (‘The World Is Yours’). Κάπου ενδιάμεσα βρίσκονται οι αστείες στιγμές – ακούστε εδώ το ‘Das Schutzenfest’ για του λόγου το αληθές. Ζητείται γερμανομαθής να μας πει τι σκατά λέει (μπορεί να είναι κάτι σοβαρό…).

9 Ιουνίου 2009
Tango Saloon
Transylvania
Release Label: Phantom Sound & Vision

Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ των Tango Saloon είχε κυκλοφορήσει to 2007 μέσω της Ipecac, συνιδιοκτήτης της οποίας είναι ο Patton. Είχε δεχθεί πολύ καλές κριτικές για τον τρόπο με τον οποίο ο Julian Curwin (βασικός συνθέτης) δάμαζε τις επιρροές του ώστε αυτές να υπακούν τις ορέξεις του και να εξάπτουν την φαντασία μας. Όταν έμαθα για την ολοκλήρωση του δεύτερου άλμπουμ τους, Transylvania, και για τη συμμετοχή του Patton σ’ ένα κομμάτι, υπέθεσα ότι κι αυτό θα κυκλοφορήσει από την Ipecac. Λάθος: για άγνωστο λόγο τη διανομή του ανέλαβε μια μικρή Αυστραλή (;) εταιρία, η ‘Phantom Sound & Vision’. Σαν αποτέλεσμα, η διανομή του στον υπόλοιπο κόσμο χωλαίνει. Ομοίως, το να το κατεβάσω από το internet χρειάστηκε περίπου 20 λεπτά ψάξιμο, χρόνος απαράδεκτα πολύς …

Στο προκείμενο, ο δρακουλάνθρωπος που απεικονίζεται στο εξώφυλλο μου έδωσαν μια πρώτη εντύπωση φτήνιας και κακογουστιάς. Ευτυχώς, έκρινα άλλη μια φορά το βιβλίο από το εξώφυλλό του. Η μουσική του Transylvania βρίσκεται στις ίδιες ράγες μ’ αυτές του προκατόχου του. Συνθέσεις βασισμένες σε spaghetti western θέματα, τανγκό και latin jazz ρέουν μέσα από τα 13 κομμάτια του άλμπουμ. Τα όργανα που ξεχωρίζουν είναι αφενός οι κιθάρες του Curwin που έχουν ταπεραμέντο που θα ζήλευαν και οι πιο παθιασμένοι mariachi, αφετέρου τα βαρύτονα πνευστά (sax και τρομπόνι). Kudos δίνονται και στο ακορντεόν, στα πλήκτρα της αριστερής πλευράς του κλαβιέ και στα βραχνιασμένα βιολιά. Και πώς να μην υμνήσει κανείς τα βιολιά αφού αυτά είναι που τελικά αποτυπώνονται στο νου, τονίζοντας το κινηματογραφικό και νοσταλγικό ύφος του Transylvania.

Ευτυχώς, το άλμπουμ εμφανίζει αλλαγές στο θυμικό του: ανά τρία – τέσσερα κομμάτια έρχεται μια πιο φωτεινή σύνθεση χαρίζοντάς του έξτρα ποικιλία. Μια ποικιλία που υποστηρίζεται από το διακριτικό χιούμορ, την κομψή ειρωνεία των στίχων όπως και τις κουλές μουσικές φράσεις που σε ανύποπτο χρόνο εισάγει ο Curwin (πιθανότατα για να σατιρίσει την υπερβολική δραματικότητα των θεμάτων που δανείζεται από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες). Όλα αυτά σκεπάζουν ακόμα και τα πιο “θλιμμένα” κομμάτια του άλμπουμ και του δίνουν μια απολαυστική πειραχτήρικη χροιά.

Το ζαβολιάρικο ύφος του Transylvania διαπιστώνεται στη διασκευή του Dracula Cha Cha, όπου δανείζει τα φωνητικά του ο Patton. Αντίθετα, το I Want Some Fun αντιπροσωπεύει την άλλη άκρη του φάσματος και είναι το πλέον υποτονικό κομμάτι του album. Τέλος, το The Chase, με το εμφατικό παίξιμο των πλήκτρων στο κλείσιμό του, θυμίζει ακριβώς αυτό: μια αγωνιώδη καταδίωξη, που ίσως διαδραματίζεται σε κάποιο κλιμακοστάσιο. Καλή ακρόαση!

2 Φεβρουαρίου 2009
The Qemists
Join the Q
Release Label: Ninja Tune

Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Patton κάνει φωνητικά για το ‘Lost Weekend’ και μπορείτε να το ακούσετε εδώ. Συνοπτικά, στο δισκάκι αυτό αποπειράται το πάντρεμα σπιντάτων κιθαρών με drum n’ bass και, κατά την άποψή μου, το αποτέλεσμα είναι πετυχημένο και αρκετά καλόγουστο. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ είναι το review.

9 Φεβρουαρίου 2009
Zu
Carboniferous
Release Label: Ipecac

Τους Zu τους άκουσα τυχαία το 2006 όταν έπαιζαν support σε μια συναυλία των Fantomas στη Ρώμη. Μου είχαν κάνει σκατένια πρώτη εντύπωση αφού τους βρήκα ενοχλητικά βαβουριάρικους – ειδικά αυτό το σαξόφωνο μού ‘σκιζε τ’ αυτιά. Τρία χρόνια μετά απ΄ αυτήν τη συναυλία κυκλοφορούν τον όγδοο (!) δίσκο τους στην Ipecac και ξεκινάνε περιοδεία με τον Patton τέταρτο μέλος. Κάτι θα ξέρει Αυτός, λέω. Τους δίνω, λοιπόν, μια δεύτερη ευκαιρία και ανακαλύπτω με χαρά ότι ο ήχος τους έχει αλλάξει αισθητά και πλέον μου είναι αρεστός (δηλ. βρήκα τον στουντιακό τους ήχο διαφορετικό απ’ αυτόν στα live, what a fucking genius).

Πρώτο κομμάτι εδώ είναι το Ostia και η παραγωγή του είναι τόσο βαριά που για τα δέκα πρώτα δευτερόλεπτα νομίζεις ότι ακούς βρώμικη techno. Στα καπάκια, ένα κοφτό και εξαιρετικά παραμορφωμένο μπάσο ταλαιπωρεί τα ηχεία και η όλη φάση παίρνει τη μορφή industrial επέλασης. Ο πολυσχιδής χαρακτήρας του Carboniferous δεν αργεί να φανεί όταν ένας λεπτολόγος drummer συνδυάζει την βαρύγδουπη μπότα του με τον εύθραυστο ήχο από τα πιατίνια του. Το σαξόφωνο χώνεται κι αυτό, παίζοντας σαν σε λούπα μια νευρόσπαστη φράση.

Στη μέση του κομματιού το μπάσο συνοδεύει το sax και το κλείσιμο έχει αποκτήσει τέτοια ορμή που έχει κάθε δικαίωμα να ακούγεται τόσο βαβουριάρικο. Βέβαια, το λένε ξεκάθαρα και διάφορες ιντερνετικές μουσικές εγκυκλοπαίδειες: avant-garde jazz και experimental rock (πςςς) παίζουν τα παιδιά οπότε όλα μπορείς να τα περιμένεις.

Γενικά, στο Carboniferous τα κομμάτια έχουν τη “μορφή” επαναλαμβανόμενων μοτίβων που αναδύονται μέσα από ένα χαμό παρεμβολών και θορύβου. Για τα παράσιτα αυτά ευθύνονται φυσικά τα electronics και το μπάσο. Πού και πού όμως ξεδιαλύνουν με τη βοήθεια ενός breakdown από τα drums ή ενός αυτοσχεδιασμού του σαξοφώνου. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ό ήχος που επιστρατεύεται για να υφάνει την επιθετική, γρανιτένια μουσική των Zu είναι μεταλλικός και ακραία παραμορφωμένος. Πιστοί των sludge, doom και noise προσέλθετε.

Πολύ καλή φάση αυτοί οι Ιταλοί, λοιπόν, που είναι ξεκάθαρα επηρεασμένοι από Naked City (μανιακό sax και βαβούρα), αλλά φτιάχνουν ένα χαρμάνι αρκετά διαφορετικό λόγω του ασσύληπτα φορτωμένου και βαρύ ήχου τους. Ακούστε εδώ το ‘Ostia’ το οποίο περιέγραψα αρχικά και εδώ το ‘Soulympics’, ένα track κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του φιλοξενούμενου Patton (voices, electronics).

10 Μαρτίου 2009
Ümlaut
Ümlaut
Release Label: Amphead Aus/Zoom

Άλλη μια Αυστραλιανή κυκλοφορία της οποίας την ευρωπαϊκή τύχη αγνοώ και που πάλι έκανα αρκετό χρόνο να “προμηθευτώ”. Χαλάλι της, όμως, αφού πρόκειται για την προσωπική κυκλοφορία του Clinton ‘Bär’ McKinnon, ιδρυτικού μέλους, σαξοφωνίστα και συνθέτη των τρισμέγιστων Mr. Bungle.

Πριν τ’ ακούσω ήμουν πολύ επιφυλακτικός επειδή υπέθετα ότι ο ήχος του θα πιθήκιζε αυτόν των Mr. Bungle. Διάφορα συγκροτήματα επιχείρησαν να υιοθετήσουν το ύφος αυτής της μπάντας όπως Stolen Babies και οι Sleepytime Gorilla Museum. Σίγουρα, κάνουν καλή δουλειά, όμως το κενό των πρωτοπόρων εξακολουθεί να χάσκει. Οι φόβοι περί πιθηκισμού των Mr. Bungle ήταν τουλάχιστον βλακώδεις. Δίνοντας υπερβολικό credit στο ρόλο του Patton, παραγνώρισα το γεγονός ότι ο ξεχωριστός ήχος των πνευστών αλλά και αρκετές συνθέσεις τους οφείλονταν βασικά στον McKinnon. Οπότε, δεν ετίθετο ποτέ θέμα πιθηκισμού των Mr. Bungle, παρά μόνον αναπαραγωγής τους. Έτσι και αποδείχθηκε: ο τύπος παραμένει ο εφιάλτης των δογματικών αφού μπασταρδεύει ιδιώματα και μπλέκει παράταιρους ήχους, ακριβώς όπως έκανε και στους Mr. Bungle !

Όταν άκουσα το Ümlaut, αναμνήσεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν στις πρώτες ακροάσεις των δίσκων των Mr. Bungle αναπαράχθηκαν με την ίδια ένταση. Σ’ όσους έχουν ασχοληθεί με το λυκειακό συγκρότημα του Mike Patton, το άλμπουμ θα γεμίσει το κενό μεταξύ του καρναβαλικού πρώτου τους άλμπουμ και του αχαλίνωτο πλην εσωστρεφούς Disco Volante. Αναμενόμενο είναι βέβαια η παραγωγή να βρίσκεται σε πιο σύγχρονα επίπεδα αλλά κι η ενορχήστρωση να είναι διαφορετική. Μιας και τό ΄θιξα το θέμα, το Ümlaut πρόκειται για …instrumental pop όπως δηλώνει κι ο δημιουργός του σε μια συνέντευξη. Υπάρχουν μεν στίχοι, αλλά αυτά που ουσιαστικά “μιλάνε” είναι το σαξόφωνο και τα πλήκτρα του McKinnon – εξού, λοιπόν, και ο όρος instrumental. Ο όρος pop χαρακτηρίζει την οικειότητα και την φιλικότητα των συνθέσεων που, ενώ είναι τρελιάρικες και συχνά προκαλούν αμηχανία, τελικά είναι πολύ κολλητικές. Περιττό να πω ότι ετερόκλιτα μουσικά είδη βρίσκουν στέγη ακόμα και στο ίδιο κομμάτι – από παλιομοδίτικα waltz μέχρι funk rock και πάει λέγοντας. Αυτό που πρέπει να πω, όμως, είναι ότι η (δικαιολογημένη) καχυποψία ακροατών που έχουν βαρεθεί να ακούν για genre-defying bands πρέπει εδώ να καταπιεστεί μιας και είναι λίγες οι φορές που μιλάμε για το real deal.

Ακούστε το Atlas Face με τον Mike Patton και εδώ το The Horrible Things We Say. Το πρώτο είναι λίγο στριφνό αλλά το εξαιρετικό sax αποτελεί σανίδα σωτηρίας μετά από δύο πολύ εκκεντρικά ρεφρέν. Το δεύτερο απλά τα σπάει γιατί θυμίζει τόσο μα τόσο καλά τους Mr. Bungle…

10 Απριλίου 2009
Mike Patton
Crank 2: High Voltage O.S.T.
Release Label: Lakeshore Records

Περίεργη περίπτωση αυτό το άλμπουμ, ακόμη και για φανατικούς οπαδούς του Patton όπως εμένα. Για αρχή, πρόκειται για ένα soundtrack το οποίο τυγχάνει να είναι και το πλέον μακρόπνοο έργο του Mike Patton. Σύμφωνα με τον ίδιο, χρειάστηκε το ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα των έξι μηνών για να ολοκληρωθεί αυτός ο δίσκος. Γιατί, λοιπόν, τόσος προβληματισμός; Δεν θα’ πρεπε ο Patton με τόσο χρόνο στη διάθεση του να έχει αποτυπώσει σαφώς το μουσικό του όραμα; Εδώ είναι που μπλέκονται οι συντελεστές της εταιρίας: όταν ο Μιχαλάκης παρουσίαζε την άποψή του για το ύφος των κομματιών, αυτοί του ‘λέγαν “More! More!”, απαιτώντας κάτι ακόμα πιο εκκεντρικό. Έτσι, ένα μεγάλο τμήμα αυτού του άλμπουμ είναι τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά και εξαιρετικά εκνευριστικό. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν καθόλου αξιοσημείωτες στιγμές στα 55 λεπτά του.

Πιο συγκεκριμένα, στα 32 διαθέσιμα κομμάτια (που μοιραία διαρκούν περίπου ενάμισι λεπτό το καθένα) οι ακροατές θα (ανα)γνωρίσουν το πρόσφατο μουσικό παρελθόν του Patton. Προσωπικά, θα έβαζα το χέρι μου στην φωτιά ότι κάνουν guest appearance οι Peeping Tom με το μπιτάτο pop/rock τους και οι Fantomas με το τρελιάρικο πλην οργανωμένο thrash metal τους. Μουσικές εμμονές του Patton εντοπίζονται το ίδιο εύκολα και περιλαμβάνουν θέματα spaghetti western ταινιών όπως και την αειθαλή easy listening του Mancini. Τυχαία σκάνε μύτη κι άλλα ιδιώματα, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, που όμως συνυπάρχουν χάριν στην ταινία. Ακούγονται λοιπόν rockabilly, latin, swing και drum ‘n bass (άμα λάχει). Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που συναντάμε στο δίσκο και δεν έχει ξαναεμφανιστεί στις μουσικές του Patton είναι ένας full ηλεκτρονικός ήχος, αρκετά δουλεμένος (προάγγελος των νέων Fantomas ίσως;).

Παρά τη μεγάλη του ποικιλία, δυστυχώς το άλμπουμ πάσχει στο ύφος του αφού, όπως προανέφερα, είναι συχνά βλακωδώς εκκεντρικό. Αν θέλω να δικαιολογήσω τον Mike μπορώ: η ταινία είναι ένα φρενήρες b-movie οπότε το soundtrack που την ντύνει πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος. Ίσως, βέβαια ο δημιουργός του ν’ άκουσε λίγο παραπάνω τους εργοδότες του και λιγότερο το ένστικτο του, καταλήγοντας να δουλεύει πολύ καιρό για ένα άνισο αποτέλεσμα. Συνολικά λοιπόν, το Crank: High Voltage πρόκειται για έναν δίσκο που παρεξηγείται λιγότερο αν έχεις δει την ταινία και απολαμβάνεται περισσότερο με καλή διάθεση, χιούμορ και μπόλικη υπομονή.

Ακούστε Sweet Cream (Redux) που ανήκει στις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ. Ομοίως, τα Porn Strike και Social Club δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχημα. Επίσης, το Tourettes Breakdance αντιπροσωπεύει αυτήν τη στροφή στον ηλεκτρονικό ήχο που σας έλεγα. Αντιθέτως, το ‘El Huron’ είναι από τα κομμάτια που θα σας κάνουν να βρίσκετε το fast forward στο cd-player σας με κλειστά τα μάτια.

17 Aυγούστου 2009
The Soulsavers
Broken
Release Label: V2

Ένα πραγματικά ενδιαφέρον πείραμα θα ήταν να βάλεις το Broken να ακούγεται από τα ηχεία ενός beach bar στη μέση του εξαντλητικού ελληνικού καλοκαιριού. Ότι πρέπει για αποτοξίνωση από την τυραννία της reggae και την τρομοκρατία του νέου frappe γνωστού και ως mojito. Μπορώ, ριγώντας από χαρά να φανταστώ όλο τον πολύχρωμο νεόπτοχο λαουτζίκο, σαν υπνωτισμένο να τα μαζεύει σιωπιλά, ρακέτες, ομπρέλες, σαγιονάρες και να μου αφήνει την κατάδική μου παραλία και μπάρα αντίστοιχα. Θα το άκουγα αυτό το album ξανά και ξανά. Θα έλιωνα στη ζέστη ακούγοντας την απόλυτη παραδοχή της ματαιότητας του κόσμου όλου. It all comes to nothing όπως διαπιστώνει και ο Μάρκος στο Pharao’s Charriot. Και θα έλιωνα στη ζέστη. Μέχρι μέτα-jazz ανατριχίλας στο Rolling Sky. Μέχρι συγκλονιστικού ρίγους στο Unbalanced Pieces όπου ο Patton συνοδηγεί σε μεγαλειώδες chorus. Τόσο λυτρωτικό που νομίζεις ότι γράφτηκε αποκλειστικά για σένα. Και μετά βουτιά στη νοσταλγία με το γνώριμο Some Misunderstanding. Τα δύο instrumental τα βρήκα αχρείαστα καθότι πρόκειται για δίσκο που σιγοτραγουδάς μετά την πρώτη ακρόαση. Μπορεί και κατά τη διάρκεια αυτής. Στο Shadows Fall ας πούμε το δεύτερο ρεφρέν απλά σου βγαίνει. Μπορεί να φταίει και ο Richard Hawley που μοιάζει να δίνει το φιλί της ζωής στον επιθανάτιο ρόγχο του Lanegan. Θα καθομούν στην έρημη παραλία μέχρι να πέσει ο ήλιος. Να πέσει πίσσα σκοτάδι και τότε να μπει το By My Side με τη νεαρή Red Ghost. Και μετά ξανά repeat.

4 Μαίου 2010
Mike Patton
Mondo Cane
Release Label: Ipecac Recordings

Περίπου δέκα χρόνια πίσω στο παρελθόν, ένας έρωτας μεταξύ του Patton και μιας ιταλίδας οδηγούν τον αμερικανό στην χώρα των πεθερικών. Εκεί διαμένει για κάμποσα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έρχεται σ’ επαφή με τη μουσική κουλτούρα της Ιταλίας. Όπως αποδεικνύεται σήμερα, κάποιες από τις μουσικές που τον εντυπωσίασαν ήταν πιο δυσπρόσιτες, όπως αυτές του Demetrio Stratos, ενώ κάποιες άλλες πιο pop, όπως αυτές που συνθέτονταν για τις ταινίες της Cinecitta και, γενικά, η ιταλική ποπ των περασμένων 4-5 δεκαετιών.
Fast forward στο 2007, όταν ο Patton μαζί με 40-μελή ορχήστρα και μία μπάντα με καμιά ντουζίνα άτομα ξεκινούν σειρά συναυλιών από την Ιταλία υπό την ονομασία Mondo Cane (“Σκυλίσιος Κόσμος”). Σ’ αυτές, διασκευάζουν περίπου 30 καθόλου τυχαία ιταλικά τραγούδια. Πρόκειται για ασύλληπτες ποπ επιτυχίες, instant classics που, και να μην τα ‘χεις ακούσει ποτέ στη ζωή σου, οι μελωδίες τους ηχούν τρομακτικά οικίες – τραγούδια των οποίων το ρεφρέν έχεις φανταστεί από το πρώτο κουπλέ. Ειλικρινά, θα ήταν άδικο να τα χαρακτηρίζαμε απλώς “πιασάρικα”… Αυτά τα κομμάτια διάλεξε, λοιπόν, ο Patton για να μπουκάρει στη mainstream κουλτούρα, αφού δεν τα κατάφερε με το λίγο-πιο-στρυφνό-απ’όσο-έπρεπε project των Peeping Tom. Για να τελειώνω με τα ιστορικά, η αναμονή γι΄ αυτό το live υπερέβη τα δύο χρόνια, αφού η ημερομηνία κυκλοφορίας του αναβαλλόταν με εκνευριστική συνέπεια. Ένας από τους λόγους ήταν και η ομολογημένη χρονοβόρα “στουντιακή μαγεία”, η οποία σαν ψηφιακή κοπτοραπτική έπαιρνε π.χ. μια τρομπέτα από ένα live για να την παντρέψει με τα βιολιά από ένα άλλο κ.ο.κ. ώστε να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Μ΄αυτά και μ’ εκείνα, στις αρχές Μαΐου του 2010 κυκλοφόρησαν 11 απ’ αυτές τις live ηχογραφήσεις σ’ ένα χαρουμενιάρικο digipack με ψυχεδελικά γραφιστικά κι ανύπαρκτο booklet. Το στουντιακό γυάλισμα των κομματιών στέρησε λίγο από τον αυθορμητισμό των live, και η αλήθεια είναι πως δεν πείθεσαι πως ακούς καμιά πενηνταριά άτομα να εκτελούν ζωντανά. Όπως και να’ χει, η μουσική παραμένει super cool: η φωνή του Patton είναι αισθαντική, εκλεπτυσμένη και καταλαβαίνεις ότι γουστάρει κάθε δευτερόλεπτο αφού έχει μπει στο πνεύμα των ιστοριών που τραγουδά, αλλάζοντας το ύφος και τον τόνο της.

Για όσους φοβούνται ή ελπίζουν σε περίεργα φωνητικά ακροβατικά, πρέπει να ενημερώσω ότι εδώ ο Patton είναι “κύριος”. Με το κουστουμάκι του και σε στάση προσοχής σέβεται τις αυθεντικές εκτελέσεις (εκτός από τη διασκευή στο Urlo Negro) και οι ερμηνείες του είναι απλά συγκλονιστικές. Η πολυμελής ορχήστρα συνοδεύει άριστα τον πρωταγωνιστή και μεγεθύνει τις συνθέσεις προσδίδοντάς περισσότερο μεγαλείο – ίσως αγγίζοντας το κιτς μερικές φορές. Ακόμα, η τρομπέτα του σισιλιάνου Roy Pacci δίνει την απαραίτητη αιχμή και σπιρτάδα στον απλωμένο ήχο της ορχήστρας, καπελώνοντας τους υπόλοιπους παίχτες τη στιγμή που πρέπει.
Εν τέλει, θεωρώ ότι πρόκειται για ένα δίσκο που θα γουστάρουν όσοι έχουν ένα ζευγάρι αυτιά και μια στοιχειώδη αισθητική και τον προτείνω ανεπιφύλακτα σαν ένα ιδανικό καλοκαιρινό soundtrack χάρη στην αγαλλίαση και ανεμελιά που νοιώθεις όταν πατάς το play!

Για το τέλος, θα εκφράσω το παράπονο μου ότι (σηκώνω ντουντούκα:) ”από τότε που επανενώθηκαν οι Faith No More, τα side project του και οι συμμετοχές του Mike Patton σε άλλα άλμπουμ έχουν παγώσει”. Και μην γελιέστε: ενώ για πολλούς η καλλιτεχνική δραστηριότητα του Patton ακούγεται πιο ενοχλητική κι από κουνούπι τον Αύγουστο, πρέπει να εννοήσουμε ότι ο τύπος είναι από τους λίγους του οποίου οι ευρείς καλλιτεχνικοί κύκλοι στους οποίους έχει παρεισφρήσει προσφέρουν στην ευρύτερη rock μουσική εποικοδομητικές διεξόδους. Για παράδειγμα, όσοι θεωρούν τους Fantomas αποκάλυψη για τον σκληρό ήχο (που όντως ήταν το 1999 όταν πρωτοεμφανίστηκαν), θα’ πρεπε να χαίρονται που ο Patton έχει κολλητηλίκια με τον Zorn μιας και ο δίσκος Spy vs Spy του τελευταίου αποτελεί έναν πιθανό πρόγονο τους. You get the drift…

Όπως και να ‘χει, ελπίζω ν’ απολαύσατε το κείμενο και να βρήκατε τουλάχιστον ένα άλμπουμ να σας διασκεδάσει και να σας ψυχαγωγήσει.

Tweet