Crack Hitler

‘Να πας να δεις τους Arcade Fire να ανοίξει λίγο το μυαλό σου’ μου είπε ο Γιάννης τις προάλλες.

Εγώ πήγα να δω τους Sex Pistols. Και όταν πέντε χιλιάδες κόσμος τραγουδούσε ‘No Future For You’ σκεφτόμουν πως όσο μεγάλη μπάντα και να γίνουν οι Arcade Fire, όσα εκατομμύρια μαλάκες και να τραγουδάνε για τα χιόνια που έριξε σε κάποιο γαμημένο χωριό του Καναδά ή για την γκόμενα που τους παράτησε για κάποιον που την είχε πιο μεγάλη, μπάντα σαν τους Pistols δεν θα γίνουν ποτέ.

Η τελευταία ελπίδα του συστήματος να εξαλείψει κάτι που δεν μπορεί να αφομοιώσει ή να καταπολεμήσει είναι να το κάνει μόδα. Κάτι τέτοιο είχε πει η καθηγήτρια κοινωνιολογίας που είχα στο Πολυκλαδικό αναφερόμενη στο punk και την Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 70. Είχαμε καλούς καθηγητές σε αυτό το σχολείο. Έξυπνους.

Τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πάνω στον Johnny Rotten. Δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. O Steve Jones στα δεξιά ήταν τόσο χοντρός που το strap της κιθάρας τον είχε κόψει στα δύο, στα αριστερά ο Glen Matlock θύμιζε μέλος από την μπάντα του Φλωρινιώτη (ή των Status Quo όπως είπε ο Αντρέας) και ο Paul Cook, o Paul Cook είναι ο drummer και κανείς δεν ασχολείται με τους drummer.

Ο Johnny Rotten. O John Lydon. Πενήντα ενός χρονών. Πιο χοντρός και πιο κουρασμένος αλλά το ίδιο αντιπαθητικός, το ίδιο αρχίδι. ‘Look at you, you fat ..sad ..bastards, you can’t even smoke in a fuckin’ pub’ είπε στο κοινό λίγο πριν ξεκινήσει το Anarchy in the UK. Και το Brixton συμφώνησε μαζί του και μετά τραγούδησε με πάθος ‘I’m an anarchist’. ‘This song is for Malcolm, the punk genius΄ είχε πει νωρίτερα αφιερώνοντας το ‘Liar’ στον πρώην μάνατζερ τους. Ήταν περίεργο να βλέπεις από κοντά αυτή τη μορφή. Τόσα ντοκιμαντέρ, τόσα αφιερώματα, τόσες φωτογραφίες.

Η συναυλία θα ήταν από τις καλύτερες που έχω παρακολουθήσει αν οι μαλάκες οι διοργανωτές δεν είχαν βάλει τον ξοφλημένο Goldie για support να παίζει τη σκατομουσική του για μια ώρα . Οι Cribs που είχαν εμφανιστεί νωρίτερα δεν με ενόχλησαν, έχουν και ένα καλό τραγούδι, βγήκαν με πολύ τουπέ βέβαια και το κοινό από κάτω δεν ήταν 14χρονα μαλακισμένα που διαβάζουν NME οπότε πήραν τα αρχίδια μου από ανταπόκριση και χειροκρότημα. Αλλά ο Goldie μας γονάτισε, και παρά τα κωλοδάχτυλα και τα γιουχαρίσματα δεν έλεγε να φύγει. Εκεί με το γαμωdrum ‘n’ bass του λες και βρισκόμασταν στο 1995 ή ήμασταν τίποτα καθυστερημένα με χάπια στις τσέπες.

Οι Pistols βγήκαν κατά τις 10 παρά και ξεκίνησαν με το ‘Pretty Vacant’. Και στο Brixton έγινε της πουτάνας. Ακόμα και οι ανάπηροι που καθόντουσαν σε ένα ειδικό τμήμα αριστερά της σκηνής σηκώθηκαν από τα καροτσάκια τους και άρχισαν να χορεύουν. Πενηντάρηδες, πιτσιρικάδες, μαύροι, punk-ιά, κάτι ψιλοφασίστες, χοντρές γκοθούδες, μέταλοι με μπλουζάκια SeptoGore, όλοι χόρευαν και όλοι τραγουδούσαν. Είχα να δω τόση ενέργεια στο Brixton από τις συναυλίες των Nine Inch Nails πέρυσι.

Ενενήντα λεπτά κράτησε η συναυλία. Ήταν η πέμπτη και τελευταία εμφάνισή τους στο Λονδίνο, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα. Μπορεί και για πάντα.

Προχωρώντας προς το Stockwell για να πάρουμε το underground ο Αντρέας μου περιέγραφε μια ιστορία από τη βιογραφία του Dee Dee Ramone. Ήταν λεει σε ένα μπαρ αυτός και ο Sid και έψαχναν ένα μέρος να σουτάρουν. Κλειδώθηκαν στην τουαλέτα, έβγαλαν τις σύριγγες αλλά δεν έβρισκαν νερό για να διαλύσουν την ηρωίνη γιατί όλα ήταν βουλωμένα. Και τότε ο Sid έβαλε τη βελόνα μέσα στα σκατά και τους εμετούς που ξεχείλιζαν από τη λεκάνη, πήρε όσο υγρό ήθελε για να φτιάξει το μείγμα του και έκανε την ένεση.

Σκέφτηκα πως μπορεί κάποιος να πει πως οι Pistols είναι ξεπουλημένοι, το εισιτήριο της συναυλίας τους κοστίζει 45 λίρες και το μπλουζάκι από έξω 30, αλλά πρέπει να τους αναγνωρίσεις πως κατάφεραν και έμειναν ζωντανοί. Και μπορέσαμε εμείς να τους δούμε και να ‘ανοίξει’ λίγο ακόμα το μυαλό μας.

Tweet