Crack Hitler

Δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω πριν κανα δυο μήνες αυτό το hype στα social media με αφορμή την κυκλοφορία του El Camino των Black Keys, δίσκο που τελικά μόλις πρόσφατα άκουσα αρκετά, μαζί με εκείνον των Titus Andronicus να σημειώσω που κυκλοφόρησε το 2010 αλλά μόλις τώρα κατάλαβα το μεγαλείο του.

Το El Camino, όμως, είναι λίγο σαν την εμφάνιση της Lana Del Rey στο SNL, εκεί που περιμενεις να βγει φορώντας ένα μπικίνι με τη σημαία της αμερικής και επιφάνεια μόνο για 3-4 αστεράκια και να δώσει μια παράσταση που θα σε κάνει να αναζητήσεις e-cards για ερωτευμένους στο internet για να της στείλεις, βγαίνει ντυμένη Florence και είναι τόσο αμήχανη που θέλεις να ψάξεις για anal σκηνές της Sasha Grey σε κάποιο φτηνό πορνοsite μπας και καταφέρεις να φέρεις πίσω τα συναισθήματα που σου αφαίρεσε η εμφάνισή της. Και ο δίσκος των Black Keys είναι κάπως έτσι, μπαίνεις στο δίσκο προετοιμασμένος για αλητείες με συναίσθημα, και όταν βγαίνεις το μόνο που θες είναι βιολογικό πράσινο τσάι και μπισκότα και ένα τζάκι να πετάς κάστανα μέσα.

Και η αλήθεια είναι πως το περίμενα αυτό, και εντοπίζω το πρόβλημα στους Arcade Fire. O πρώτος τους δίσκος ήταν κάτι σαν το Black Album των Metallica, άνοιξε την πόρτα και είπε “ε εσείς που δεν ακούτε αυτή τη μουσική, ακούστε μια δισκάρα εδώ πέρα”. Αλλά σε αντίθεση με το metal που είναι σαν το marmite και είτε σου αρέσει είτε δεν σου αρέσει, αυτού του είδους το rock μπορείς να πεις πολύ εύκολα ότι σου αρέσει, περισσότερο γιατί αρέσει και σε ολους αυτούς που σου αρέσουν, αλλά και γιατί έχει γίνει και λίγο μόδα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι Black Keys έχουν μεγάλο κοινό, εδώ ήρθαν οι White Stripes στην Ελλάδα στο peak της καριέρας τους, μια από τις πιο ουσιαστικές μπάντες των 00s και μάζεψε γκρίνια κόσμο, δεν γίνεται μετά απο λίγα χρόνια οι εκατοντάδες σκάλες αναγνωρισιμότητας και απήχησης παρακάτω BK να έχουν περισσότερους οπαδούς. Οπότε κάθε φορά που βλέπω μια μάζα, που πιθανότατα θεωρεί τους Kills την επιτομή του rock ‘n’ roll, να φωνάζει για κάποιο γαμάτο album κρατάω καλάθι μικρό.

Ο δίσκος βέβαια δεν είναι μαλακία, έχει ωραία τραγουδάκια να περνάς την ώρα σου, ένα δύο έχουν και ένα ψήγμα catchiness που μπορεί μετά από 10 χρόνια ακρόασης να καταλήξει σε ένα singalong. Από την άλλη, δεν νομίζω να υπάρχουν αρκετοί που θα θυμούνται κάποιο από τα τραγούδια του σε 2 χρόνια από τώρα, πόσο μάλλον σε 10. Ή, για να το θέσω αλλιώς, πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες το The Suburbs;

Ο Patrick Stickles των Titus Andronicus διασκευαζει Lana Del Rey στο σπίτι των γονιών του ανήμερα τα Χριστούγεννα. Είναι ο τρόπος μου να πω ποια από τα ονόματα που αναφέρθηκαν στο κείμενο θεωρώ πιο σημαντικά. Και tip προς rock ‘n’ rollers, όταν βαρεθείτε το El Camino θυμηθείτε πόσο καλύτεροι είναι οι Black Rebel Motorcycle Club.

Σχεδόν σχετικά άρθρα